Akanishi Jin x Kamenashi Kazuya x Tomohisa Yamashita x Nishikido Ryo
ผมไม่ได้พูดออกมา ว่าเมื่อผมรู้ชื่อเต็มๆของเขาแล้วผมจะทำยังไงต่อจากนั้น
จินอาจจะเข้าใจในสิ่งที่ผมถาม เขาเลยเลือกที่จะตอบว่า จะเป็นคนมาหาผมเอง
บางทีผมคิดว่าเขาอาจจะพูดไปแบบนั้นเพื่อให้ผมไม่ต้องถามอะไรอีก
...แต่ในตอนนี้ผมก็ยังคงรอ...
เป็นเวลาเกือบ 2 อาทิตย์ตั้งแต่วันที่ผมพบกับจิน ในตอนนี้ความรู้สึกที่อยากจะเจอชายแปลกหน้าคนนั้นเริ่มเจือจางลงจากเมื่ออาทิตย์ก่อนไปมากแล้ว แต่ผมก็ยังมีความหวังลึกๆในใจอยู่ว่า ผมยังอยากที่จะเจอเขาอีก ถึงแม้ว่าบางทีเขาอาจจะไม่ได้อยากเจอผม แต่ผมก็ยังอยากที่จะได้ขอบคุณเขาอีกสักครั้ง ถุงมือที่เขาซื้อให้ตอนนี้ผมก็ยังคงใช้มันอยู่ กับความอบอุ่นในวันนั้น ผมยังจำได้ไม่ลืม ตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่ได้กลับไปที่ๆผมสัญญากับยามะพีอีกเลย ถึงผมอยากจะกลับไปมากแค่ไหนก็ตาม
ความรู้สึกผิด มันยังคงเกาะกุมอยู่ในจิตใจของผมลึกๆ
สถานที่แห่งความทรงจำของคนๆนั้น กับถูกทาบทับด้วยความทรงจำที่แสนอบอุ่นจากอีกคน
ยามะพีพูดถูกทุกอย่าง เขารู้จักผมดีกว่าตัวของผมเอง
ผมในตอนนี้กลับไปเป็น คาเมนาชิ คาซึยะ คนที่เคยถูกยามะพีต่อว่าเอาไว้อีกครั้ง
ผมจึงไม่กล้ากลับไปตามหาจิน
“คาเมะ!” เสียงเรียกจากเพื่อนสนิทของผมปลุกผมจากความทรงจำของตัวเอง เสียงแก้วชนกับจากรองแก้วทำให้เพื่อนของผมที่กำลังเดินมาหัวเราะออกมาเป็นเชิงล้อเลียนในความซุ่มซ่ามของตัวผมเอง
“มีอะไรเหรอ โคคิ” ผมมองเพื่อนที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพร้อมกับซองอะไรสักอย่างยื่นส่งมาให้กับผม
“ของแกอะ มันส่งมาเมื่อวานวะ” ผมรับมาจากโคคิก่อนที่จะงุนงงไปมากกว่านี้ผมเลยตัดสินใจหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่าน
บางทีเรื่องที่ผมกังวลใจในตอนแรกนั้น อาจจะทำให้ผมคิดเข้าข้างตัวเองได้อีกหน่อยแล้วว่า ถึงผมจะเป็นคนที่โลเลเหมือนกับที่ยามะพีว่าผมแค่ไหน แต่มีอย่างนึงที่แตกต่างออกไปจากตอนนั้น
ผมลืมเรียวได้แล้วจริงๆ
“จดหมายอะไรวะไอ้เต่า?”
“ออ บัตรเชิญไปงานเลี้ยงน่ะ”
“งานเลี้ยงอะไรวะ?”
“พอดีรุ่นพี่ของชั้นเขาสอบเป็นนักบินได้น่ะ เลยเชิญไปงานเลี้ยง”
“เฮ้ย! จริงดิ เมื่อไหร่วะ ชั้นไปด้วยได้ม่ะ? มีพวกสาวๆไปบ้างปะ?”
“อีก 3 วัน”
.....................................................
.................................
...............
“นายรู้มั้ยคาเมะ ชั้นเคยฝันว่าสักวันอยากจะบินไปบนท้องฟ้าล่ะ”
“เหรอ นั่นคือความฝันของเรียวจังเหรอ?”
“อืม พ่อของชั้นท่านเป็นนักบิน พอท่านตายชั้นก็คิดมาตลอด...ว่าสักวันชั้นจะทำให้ได้เหมือนเขา”
“อย่างเรียวจังต้องทำได้แน่นอน เชื่อสิ”
“ถ้าถึงวันนั้นจริงๆ...นายอยากขึ้นไปบนนั้นกับชั้นมั้ยคาเมะ?”
“อยากสิ งั้นเรียวต้องพาผมขึ้นไปบนฟ้าให้ได้นะ”
“อืม สัญญา”
...............
...............................
...................................................
เวลาล่วงเลยไปบอกให้รู้ว่าอีกไม่กี่นาทีผมจะต้องโดนรุ่นพี่ปากจัดคนนี้ต่อว่าแน่นอน ถ้าไม่เพราะมัวแต่หลงเดินวนอยู่หน้างานป่านนี้ผมคงได้เห็นรอยยิ้มของรุ่นพี่คนสำคัญฉีกยิ้มกว้างมาให้เห็นแต่ไกลแล้ว คงไม่ใช่หน้าตาบึ้งสนิทอยู่แบบนี้หรอก
“คาเมะ!” เจ้าของงานยืนกอดอกอยู่หน้างานเลี้ยง ดูก็รู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น
“ขอโทษทีเรียวจัง พอดีมันหลงอะ” ผมรีบก้มหัวให้คนตรงหน้าทันทีเมื่อเขาเดินมาอยู่ตรงหน้าผมแล้ว
“นายนี่นะ ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดเดียว” เรียวพูดพร้อมกับเอามือยีหัวเป็นเชิงกลั่นแกล้งมากกว่าทำไปเพราะโมโหตัวผม
“โธ่เรียวจัง! ใครใช้ให้จัดที่นี่ล่ะ หายากจะตายไป”
“แล้วก็โทษว่าเป็นเพราะชั้นเหมือนเดิมเปี๊ยบ”
“ไม่จริงซะหน่อย แต่นี่มันหายากจริงๆนี่”
“ไม่ต้องมาเถียงเลย เถียงไปนายก็แพ้ชั้นอยู่ดีแหละ”
“ไม่จริง ผมอะ...”
“หยุดทั้งคู่นั้นแหละ! เจอกันทีไรทะเลาะกันทุกที” หนุ่มหน้าหวานเดินมาแตะไหล่ของเรียวเบาๆเป็นเชิงให้หยุด พร้อมๆกับส่งยิ้มที่แสนจะอ่อนหวานกลับมาทักทายผมอย่างยินดี
“ไอ้เต่ามันช้า ไม่รู้ว่าข้างในเขารอมันคนเดียวแล้วเนี้ย!” เรียวหันไปมองหนุ่มหน้าหวานคนนั้นก่อนที่จะถูกผลักให้ไปยืนข้างหลัง แล้วเดินตรงมาโอบตัวผมช้าๆแล้วกอดคอผมพาเข้าไปข้างใน
“ไปเถอะคาเมะ เดี๋ยวพาไปหาทุกคนกัน” ผมยิ้มตอบกลับไปพร้อมหันไปมองเรียวที่ทำหน้าบึ้งเดินตามเข้ามา
“เรียวนี่ยังยอมฮิโรกิเหมือนเดิมเลยเนอะ”
“ไม่หรอก แต่ที่หมอนั้นมันหน้าบึ้งเพราะนั่งรอนายอยู่ตรงนั้นมาชั่วโมงนึงแล้วเห็นจะได้มั้ง ฮ่าๆ”
“เหรอฮะ จริงๆแล้วเรียวจังไม่ต้อง...”
“เขาเป็นห่วงนายไงคาเมะ ก็...เหตุผลเดิมนั้นแหละ”
เหตุผลเดิม คำพูดที่ฮิโรกิพูดออกมา ทำให้ผมย้อนไปนึกถึงเหตุผลที่ผมลืมเรียวไม่ได้ในตอนนั้น
เหตุผลที่ทำให้ผมไปหายามะพีไม่ทัน เหตุผลที่ว่าผมไม่สามารถเดินหันหลังจากเรียวมาได้
เพราะผมสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่า
ผมจะไม่มีวัน ทอดทิ้งเรียวไปอีกเป็นครั้งที่สอง
มันเป็นสัญญาระหว่างผม กับท้องฟ้าที่มีสายฝนร่วงหล่นลงมาในวันนั้น
.........................................
....................
..........
มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ผมได้พบกับเรียว รักแรกของผมที่ไม่มีวันลืมเลือน
และมันเป็นจุดเริ่มต้น ของเรื่องราวทั้งหมด
“ฝนตกแล้วคาเมะ”
“อ่า...แย่เลย เพราะผมคนเดียวทำให้รุ่นพี่กลับบ้านช้าไปด้วย ขอโทษฮะ”
“ไม่ใช่ความผิดของนายซะหน่อย ชั้นอยากช่วยเอง โทษตัวเองทำไม”
“ฟังยังไงมันก็ผมอยู่ดีอะ”
“งั้นเลี้ยงราเมงชั้น ชั้นจะถือว่าหายกันตกลงมั้ย?”
“ฮะ! ตกลงฮะ”
ครั้งแรกในวันฝนพรำ และคำบอกรักท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย
“คาเมะ!!”
“เรียวจัง!”
“นายวิ่งตากฝนออกมาทำไม คาเมะ”
“ก็กลัวว่าเรียวจะรอนี่...แล้วเรียวกำลังจะไปไหนเหรอ”
“เด็กบ้า ก็ไปรับนายนั้นแหละ กลัวนายจะเปียก...แต่ดูท่าตอนนี้มันก็คงไม่ทันแล้วสินะ”
“ไม่ทันแล้วล่ะ!”
“ฮ่าๆ แล้วใครใช้ให้นายวิ่งมาล่ะ?”
“ก็กลัวเรียวรอนี่นา ต่อไปไม่เอาแล้ว จะไม่ไปหาอีกแล้วด้วย!”
“อย่าทำแบบนั้นนะ ห้ามเด็ดขาด”
“ไม่รู้ล่ะ ผมเปียกนี่นาเรียวจังไม่เปียกสักนิดก็พูดได้หนิ”
“งั้นเหรอ?”
“เรียวจัง ทำอะไรน่ะ!”
“ทีนี้ก็เปียกกันทั้งคู่แล้ว พอใจยัง?”
“เรียวจัง! ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้ ผมงอนนิดเดียวเอง...”
“ก็นายขู่ว่าจะไม่ไปหาชั้นนี่ ถ้านายทำแบบนั้นจริงๆขึ้นมา ชั้นจะทำยังไงล่ะคาเมะ!”
“ผม...ผมก็แค่...”
“ทีหลังอย่าพูดแบบนี้อีกนะ ห้ามพูดอีก ห้ามพูดว่าจะไม่มาหาอีก ห้ามพูดว่าจะไม่เจอกันอีก ห้ามพูดอะไรก็ตามแต่ที่นายจะไม่มาเจอชั้นอีก เข้าใจนะ”
“เรียวพูดเหมือนสั่งอีกแล้วนะฮะ”
“หา? ชั้นไม่ได้สั่งสักหน่อย! ชั้นสารภาพรักกับนายต่างหาก เด็กบ๊อง!”
“เห๋!”
“ตกลงนะคาเมะ อย่าบอกว่าจะไม่เจอกันอีกนะ ชั้นทนไม่ได้รู้มั้ย...ถ้านายพูดแบบนี้อีกครั้งเดียว ชั้นนี่แหละจะทิ้งนาย”
“เรียวพูดเหมือนสั่งผมอีกแล้วนะฮะ”
“ชั้นเปล่านะ!”
“ไม่สั่งก็ขู่นั่นแหละ”
“นี่ชั้นสารภาพรักอยู่นะคาเมะ!”
“มันไม่เหมือนเลยสักนิด ผมสาบานได้เลย”
“แล้วเราจะยืนเปียกเถียงกันอยู่อีกนานมั้ยคาเมะ?”
“ก็เรียวจังแหละผิด”
“คาเมนาชิ คาซึยะ”
“อะไรล่ะ ผมเป็นแฟนเรียวแล้วนะ ไหงทำหน้าจะฆ่าผมแบบนั้นล่ะ”
“เปลี่ยนเรื่องเลยนะ เจ้าตัวแสบ”
วันนั้นถึงฝนจะตกลงมามากแค่ไหน ก็ได้ยินแต่เสียงหัวเราะของผมกับเรียว
ตอนนั้นผมนึกโทษเพราะตัวเองยังเด็ก ทำให้ไม่เข้าใจคนที่ถูกเลี้ยงแบบผู้ใหญ่อย่างเรียว
ไม่เข้าใจถึงปัญหาของพวกผู้ใหญ่ ไม่เข้าจะคำว่าภาระและหน้าที่
ในตอนนั้นผมไม่เข้าใจถึงเหตุผมที่เรียวจากผมไป มันทำให้เราทั้งคู่ต้องเลิกกัน
“หมายความว่าไงฮะ ย้ายไปโอซาก้า?”
“ก็ตามนั้นแหละคาเมะ ชั้นต้องย้ายไปอยู่ที่นั่น”
“ทำไมต้องไปด้วยฮะ ทั้งๆที่อีกแค่ปีเดียวก็จะเรียนจบแล้ว”
“มันมีเหตุผลน่ะคาเมะ ชั้นย้ายไปก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะติดต่อกันไม่ได้นี่”
“แล้วเรียวจะมาหาผมบ่อยๆมั้ย?”
“ชั้น...คงจะมาไม่ได้แล้วล่ะ อาจจะเป็นปีหรือสองปี...”
“ผมไม่ให้ไป”
“มีเหตุผลหน่อยคาเมะ ชั้นมีความจำเป็น”
“ความจำเป็นอะไรผมก็ไม่สนทั้งนั้น! ผมไม่ให้ไป!”
“คาเมะ! ถ้าเป็นนาย นายจะปล่อยให้แม่ตัวเองอยู่ที่นั้นคนเดียวได้มั้ย!”
“แล้วก่อนหน้านี้ทำไมถึงอยู่ได้ ฮึก...ทำไมเรียวไม่ไปตั้งแต่แรกเลยล่ะ!”
“นาย...พูดจริงๆเหรอคาเมะ”
“ฮึก...ถ้าเรียวอยากไปนักก็ไปเลย ลืมความรักของผมไปซะ ทิ้งมันเอาไว้ แล้วไปเลย...”
“คาเมะ...ถ้านายเข้าใจความรู้สึกของฉันจริงๆล่ะก็ นาย...จะไม่พูดแบบนี้”
“แล้วถ้านายรักฉันอย่างที่นายพูดจริงๆแล้วล่ะก็...คาเมะ ความรักของนายมันเห็นแก่ตัวมากเลย”
“ฮึก...ใช่สิผมเห็นแก่ตัว! ผมมันก็เป็นแบบนี้แหละ”
“งั้น...ถ้านี้คือนายจริงๆแล้วล่ะก็...เราก็เลิกกันเถอะ”
“เพราะถ้านี่คือความรัก ความรักของนายมันทำให้ฉันเจ็บปวดมากเลย คาเมะ”
วันนั้นผมเดินหลังหลังไปโดยที่ไม่หันกลับไปมองเรียวอีก
ผมไม่รู้ว่าตัวผมในตอนนั้นเป็นเด็กเห็นแก่ตัวมากแค่ไหน หลังจากนั้นเรียวไม่เคยติดต่อผมกลับมาอีก
ไม่มีที่อยู่ ไม่มีเบอร์โทรที่สามารถติดต่อได้ จนกระทั้งผมได้รู้เรื่องจากรุ่นพี่ที่เคยอยู่ห้องเดียวกับเรียว
ผมถึงได้รู้เดี๋ยวนี้เองว่า ความรักของผมมันเห็นแก่ตัวจริงๆ
แม่ของเรียวตายหลังจากที่เรียวกลับไปโอซาก้าได้ 3 เดือน และในวันนั้น วันที่เราเลิกกัน
ผมไม่เคยเอ่ยถามว่ามันเป็นเพราะอะไร แต่ผมเลือก เลือกที่จะหันหลังเดินจากเรียวมา
ผมทิ้งคนที่ผมรักเจ็บเจียนตายเอาไว้ข้างหลัง พร้อมกับฝนที่โปรยปราย อย่างไม่ใยดี
มันคือความผิดที่ไม่หน้าให้อภัย
หลังจากนั้น 1 ปี เรียวกลับเข้ามาในชีวิตของผมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่า
เรียวจะยังคงยิ้มให้ผมไม่แตกต่างจากแต่ก่อนเลยแม้แต่นิดเดียว เรียวยังเหมือนเดิมทุกอย่าง
ไม่ว่าการกระทำ
คำพูด
หรือแม้แต่ความรู้สึก
ในตอนนั้นผมรู้ดีว่า เรียวยังรักผมเหมือนเดิม
แล้วผมในเวลานั้นก็เคยคิดเหมือนกันว่า ผมก็ยังรักเรียว
แต่ที่ผมกลับไปหาเรียวไม่ได้ เพราะผมไม่สามารถทรยศยามะพี
และคนที่รู้ใจผมดีที่สุดก็ไม่ใช้ใครนอกจาก คนที่ตัดสินใจเดินออกไปจากชีวิตผมคนนั้น
ทำให้ผมได้รู้ใจตัวเองจริงๆว่า
ผมไม่เคยลืมเรียว รักครั้งแรกที่เต็มไปด้วยความทรงจำ
และมันก็คงจะดีกว่านี้ถ้าหมอนั้นจะกลับมารับรู้ความรู้สึกของผมในเวลานี้ว่า สำหรับเขา
ยามะพีคือความรักที่ผมฝังใจตลอดมา
น่าแปลกที่ตัวของผมเองกว่าจะหาบทสรุปให้กับมันได้ ก็เมื่อไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมานี่เอง
กับชายแปลกหน้าที่ผมขอพรเอาไว้กับพระเจ้า ในวันขึ้นปีใหม่ มือที่ยื่นมารับหัวใจทีแตกสลาย
ตัวผมที่ทรุดลงไปกับพื้นแทบจะยืนไม่อยู่ เมื่อต้องพบกับความจริงที่ว่า
2 ปีที่ผ่านมา มีเพียงผมที่ยังรอให้คนที่ผมรักกับมาอีกครั้ง เพราะในวันนั้น
วันที่ผมเฝ้าร้องขอจากพระเจ้า
ผมเห็นยามะพีมอบความรักให้กับใครอีกคน
และน่าแปลกที่ในวันนี้ ผมยังคงยืนอยู่ได้
............
.......................
......................................
“คัมปาย!” เสียงโห่ร้องดังออกมาให้ได้ยินไม่ขาด เรียวยังคงหัวเราะสนุกสนานอยู่ในงานกับเพื่อนๆสมัยเรียนด้วยกัน มีฮิโรกิที่อยู่ในวงสนทนาบ้างและเดินออกมาคุยเล่นกับผมบ้างเป็นครั้งคราว ผมในวันนี้ถ้าในสายตาของฮิโรกิก็คงจะคิดไม่ต่างจากคนอื่นๆ หลายคนมักบอกผมเสมอว่า ให้เรื่องเรื่องในอดีตให้หมดแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ซะ เพราะถ้าผมยังจมอยู่กับอดีตอยู่ต่อไป ผมก็จะเจ็บปวดกับอดีตที่คอยวนเวียนอยู่ในความคิดของผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยคิด ผมก็เคยคิดที่จะเริ่มต้นใหม่เหมือนกัน ผมยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ดี
ความรู้สึกลังเลเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน
มันตามติดตัวผมมาจนถึงตอนนี้ อันที่จริงที่ๆเรียวจัดเลี้ยงฉลองความสำเร็จนั้นมันก็ไม่ได้ไกลจากร้านกาแฟในวันนั้นเท่าไหร่นักหรอก
เสียงฝีเท้าของผมในตอนนี้ผมมองว่ามันเป็นเสียงที่ดูจะปกติไม่ได้รีบร้อนมากมายเท่าไหร่นัก ถ้าไม่ใช่เพราะฮิโรกิที่ดูหน้าตื่นๆตอนผมเดินออกมา หรือแม้แต่เรียวที่พอเห็นก็เหมือนกับว่าจะทำท่าวิ่งตามผมออกมาอย่างนั้นแหละ ผมก็ยังเดินตามปกติดีนี่ แค่พอรู้สึกตัวอีกทีขามันก็ก้าวเข้ามาในร้านที่แสนคุ้นเคยเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อนซะแล้ว
ผมมองซ้ายมองขวาเพิ่งจะมารู้สึกตัวก็ตอนนี้เองว่า ตัวเองในตอนนี้เหนื่อยหอบมากแค่ไหน สายตาผม มันพานให้หันไปเห็นโต๊ะกับโซฟาตัวเดิมที่ในวันนั้น ผมนั่งอยู่เกือบครึ่งวันกับชายแปลกหน้าที่ผมเองก็ไม่รู้จักนอกจากชื่อ ผมเดินตรงมาจนหยุดอยู่ตรงนั้น ตัดสินใจนั่งลงที่เดิมแล้วหันไปสั่งกาแฟแก้วนึง
เป็นกาแฟแบบเดียวกับที่จินนั่งกินแล้วฟังผมเล่าเรื่องราวในวันนั้น
แล้วเมื่อเด็กเสิร์ฟคนเดิมและดูท่าจะเป็นคนเดียวกับเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อนวางกาแฟไว้ตรงหน้าผม เขาก็ส่งยิ้มให้ผมแล้วเดินออกจากตรงนั้นหายเข้าไปหลังร้าน ผมใช้เวลานั่งจิบกาแฟแก้วนี้อยู่สักพัก ผมถึงสรุปได้เดี๋ยวนี้เองว่า มันไม่ได้อร่อยอย่างที่ผมคิดเอาไว้ แต่วันนั้นผมกลับเห็นจินกินมันไปหลายแก้วพอสมควร
ทำไมชายแปลกหน้าคนนั้นถึงทนนั่งฟังเรื่องที่ผมเล่าให้ฟังอยู่ได้นะ ทำไมเขาถึงทนนั่งฟังอยู่ได้
ผมอยากจะถามคำถามนี่กับเขาจริงๆ ถ้าเมื่อไหร่ผมเจอเขาอีกล่ะก็ ผมจะถามเขาให้รู้เรื่อง
ผมมองไปที่โต๊ะรอบข้างที่หันมามองผมกันเป็นส่วนใหญ่ มันก็ไม่แปลกอะไรหรอกจริงมั้ยถ้าเห็นคนที่อยู่ๆกำลังนั่งจิบกาแฟแล้วก็ร้องไห้ออกมา ผมเลยตัดสินในวางเงินทิ้งไว้แล้วเดินออกไปจากร้านทันที ผมไม่รู้จะไปไหน ผมยังไม่พร้อมจะตอบคำถามขอเรียวกับฮิโรกิว่าผมวิ่งไปไหนมา พอเดินไปเรื่อยๆรู้สึกตัวอีกทีก็มาหยุดอยู่ที่ๆเดิม ที่ๆวันนั้นผมพบยามะพีกับใครอีกคน และเป็นที่เดียวกันกับที่ผมพบจิน ผมหันไปมองนาฬิกาตัวเดิมที่ไหนวันนั้นผมขอวิงวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า
บางทีถ้าท่านจะช่วยเหลือผมอีกสักครั้ง ผมอยากจะให้ท่านช่วยพาเขาคนนั้น
กลับมาหาผมที่เฝ้ารอเขาอยู่ในวันนี้
ผมไม่อยากขอให้พระองค์ย้อนเวลาให้ผมกับไปแก้ไขอะไรอีกต่อไปแล้ว
ผมขอแค่ให้เวลานับจากนี้เดินไปตามปกติ และขอเพียงแค่ให้ผมได้พบกับเขาอีกสักครั้งก็พอ
“รอใครอยู่เหรอ?”
ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินผ่านไปมา แต่มันกลับหยุดนิ่งในความรู้สึกของผม
“จิน”
ชายแปลกหน้าคนเดิมที่ผมปล่อยให้เขาจากไปในวันนั้น
วันนี้ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก
“ชั้นเห็นคาซึยะยืนมองนาฬิกานั้นสักพักแล้ว รอใครอยู่เหรอ?”
ผมไม่เคยเชื่อเรื่องพระเจ้า จนมาถึงวันนี้
“รอปาฎิหารย์น่ะ”
วันที่เราพบกันอีกครั้ง
“เหรอ...งั้นเราสองคนก็เหมือนก